Alweer bijna een jaar geleden waren we bij elkaar. We gingen trouwen en mijn ouders hadden een soort pre-huwelijksfeestje georganiseerd bij hun thuis. Hele familie over de vloer, champagne in overvloed, lekker eten. Heerlijk. Van dit soort dagen geniet ik altijd het meest. Wat we wilden hebben? We waren aan het sparen voor een bank. Zo'n mooie uit een designwinkel. Is duur dus een bijdrage was welkom. En die bijdrage kregen we. Thuis alles netjes op 'de spaar' gestort en wachten op meer centjes.
Een maand of 8 later. Jet is zwanger, ons huis staat op z'n kop. We schuiven, poetsen, slopen, bouwen en schilderen. 'Ik heb een schitterend ledikant zien staan bij Maan', zei Jet. Echt heul mooi. Van Piet Hein Eek. Mij reactie zat ergens tussen 'oohhhh geweldig, dat moeten we hebben' en 'aaahhh duuuurrrrrr'. Eerst even verder kijken. Misschien zijn er bij andere winkels wel andere leuke ledikanten te koop. En wat bleek? Alles even stom. Het gaat van nep sloophout tot veel te duur nep design. Ik heb gemerkt dat ik depressief word van het afstruinen van babywinkel na babywinkel. Op zoek naar dat ene wat ze niet hebben. Gewoon een mooi en simpel ledikant zonder gedoe.
Piet Hein's bedje bleef maar hangen. Op een mooie dinsdag in mei hebben we 'de spaar' geplunderd en het meest mooie ledikant evahr aangeschaft. Mede mogelijk gemaakt door de familie. Waarvoor bij deze veel dank.
Oooooooh. Nice...
BeantwoordenVerwijderen