Trotse grootouders laten hun licht schijnen

Ouders ontvangen, Tobi kiest.

Wat een geweldig moment, om samen met jullie naar Tobi te kijken, net een paar uur oud.

Tobi doet zijn ding: hij ligt rustig op zijn zij en snurkt af en toe een beetje. (en zo te horen en te zien werken allerlei spierreflexen ook.)

Lieve Joost en Henriëtte, jullie hebben Tobi fantastisch ontvangen. En dan denken we niet alleen aan de kleertjes, het weblog (leuk om te zien hoe zo’n verhaal groeit) en de kamer (mooie kleuren trouwens). Dan doelen we op de sfeer van de afgelopen 9 maanden: rustig, kalm, ontdekkend, doelgericht (die kamer moet klaar, het stofnest moet weg) en nieuwsgierig. Dan bedoelen we ook de naam die jullie gekozen hebben.
Tobi staat voor invloed, familie, verantwoordelijkheid en evenwicht. Zoals jullie Tobi hebben ontvangen en bejegend, zo zal hij de wereld ontvangen en bejegenen. Wat zijn jullie lieve mensen, wat zijn jullie lieve ouders.

Ouders ontvangen, maar Tobi heeft het moment gekozen. 2 oktober 2009. Een hele bijzondere dag omdat het de ‘internationale dag van de geweldloosheid is’. 140 jaar geleden werd Gandhi geboren op 2 oktober, trouwens Sting viert zijn verjaardag ook op 2 oktober.

Ook wij heten Tobi van harte welkom en hopen dat hij, net als zijn vader en zijn moeder, zijn eigen weg zal leren te vinden en te gaan. Graag lopen wij af en toe een stukje mee.

Liefs Jean en Marie-Antoinette.

Tobi geboren 02-10-2009

De kracht van het lichaam

Bij elk 'signaal' van mijn lijf denk ik te voelen dat het zover is. 'Ja, nou, als ik dit voel, dan ben ik toch echt minstens morgen aan het bevallen.'

Het mooie van een zwangerschap is dat ik nou eens een keertje geen controle heb over wat er gebeurt met mezelf, of met het leven dat in mij is gegroeid. Er is geen mooiere les in loslaten en overgeven aan je eigen kracht, de kracht van je lichaam en daar alle vertrouwen in hebben, dan een zwangerschap. Mijn god, ik ben nog niet eens bevallen en ik heb al zoveel meer respect voor al die vrouwen die moeder zijn. Stiekem zijn het allemaal kleine popeye-tjes.

Op naar de bevalling! *flex*! yahoo!

Jet

Oma

Al weken zit het in mijn hoofd. Mijn ouders worden grootouders. Ik vind het namelijk een raar idee dat ons kindje hetzelfde kijkt naar mijn ouders als ik vroeger naar mijn oma. Paps voetbalt nog en ze doen nog uitgebreid aan wintersport en tennis. Toch zal onze telg ze gewoon zien als opa en oma. Zoals het hoort. Ik zal hem/haar aanleren dat we naar opa&oma gaan.

Ik kom dan heel dichtbij eigen herinneringen aan mijn oma. Ze kwamen boven drijven toen we de adressen voor de geboortekaartjes gingen verzamelen. Oma! Voor diegenen die mijn oma niet kenden. Ze was de liefste en leukste oma die je kon wensen. Met Suske&Wiske onder het enorme dressoir, spritsen uit de crème/gele koektrommel. De kaas op je brood, het vleesje met witlof. De soep. De geur van het bed, de geur van de zolder. De enorm warme knuffel iedere keer als je kwam of weer wegging. Een oma waar je lekker niets kon doen. In de mooie tuin (wat was ze trots) op het gras madeliefjes plukken. Of voor de zoveelste keer lekker ingestopt worden. Ik voelde me op mijn plek daar in dat heerlijke huis.

En tien jaar later? Woont ze samen met mensen net als zij. Een rolstoel en een geheugen dat terug in de tijd gaat. Ik zie haar bijna niet meer. En waarom? Ik weet het niet. Als ik bij haar ben voel ik weer de warmte van toen. Maar dat is misschien meer fysieke herkenning van de persoon die daar zit. Afscheid heb ik genomen toen ze naar haar nieuwe thuis ging. Na het ziekenhuis. Waar ze voor het laatst mijn naam zei. Ze heeft nu geen idee meer wie ik ben. Vind ik dat erg? Ja! Mis ik haar? Heel erg! Waarom ben je niet vaker bij haar? Omdat de echte oma daar al lang niet meer is. Ze is minder dan een schim van wie ze was.

Waarom dan die kaart? Omdat ik hoop dat ze heel even, al is het maar twee seconden, denk aan hoe het was om zo'n lieve oma te zijn.

Over ouders

Just one thing missing.. (II)

Just one thing missing..

Routine

Hieronder volgt een versimpelde versie van een regelmatig terugkomende conversatie bij ons thuis:

'Hoi!'
'Ho-oi!'
'Wat ben je laat. Hoe was je dag?'
'Oh prima. Van jou?'
'Ik heb lekker geslapen, opgeruimd, afgewassen, stof gezogen, kast uitgeruimd, middagdutje gedaan, in West (buurtkroeg) wat gedronken, Roti gehaald en enveloppen (voor geboortekaartje) geschreven.'

Ik las altijd over vrouwen met nesteldrang en de oncontroleerbare behoefte tot opruimen. Het worden schoonmaakbeulen die niets anders meer zien dan plukken stof en troep in de kast. Jet heeft het lang uit weten te stellen, maar moet er nu toch echt aan geloven. Ons huis heeft nog nooit zo geblonken. Ik moet zeggen dat ik daar wel ongelooflijk dankbaar voor ben. En dat ze alleen streng is voor zichzelf is, en niet voor mij.

ps. Vandaag 37 weken. De 'magische' grens van 'het grote wonder' (Joost pinkt traantje weg om eigen grap). Dus voortaan op het werk telefoon in de zak want... je weet maar nooit.

In de auto

De reis naar Frankrijk is lang, voor een kind oneindig. Steeds maar op de teller kijken en vragen 'hoe lang nog'. Die eeuwige tolpoortjes en gore plees langs de snelweg. Kotsen na een veel te zoete wafel of aan de schijt van een bedorven broodje jambon van de pomp. Dit alles valt mee in vergelijking met de bandjes in de auto. Ze liggen er al jaren, je kunt ze sinds je 2de meezingen en je weet wanneer ze op 'auto-reverse' gaan.
Zes uur 's ochtends. Je rijdt weg. Na een fikse ruzie over een onderbroek of tentstok kruipen je ouders bij elkaar in de auto. De eerst vijfendertig minuten doodse stilte. 'Muziekje?' Moeders kijkt met een valse grijns in de spiegel. Twee paar norse ogen kijken terug. Tassen ritsen open en er wordt angstig gezocht naar Walkmans en bandjes. Als kind heb je vrij snel door dat als je de koptelefoon heel hard tegen je hoofd drukt, de pijn daarvan zeker opweegt tegen de muziek die binnen 2 minuten de wagen doorbeukt.
Ze vindt de juiste tape. Na wat gerommel (hoe moet ie er ook weer in, vaders?) schalt het gehele oeuvre van Simon & Garfunkel/Janis Joplin/Beatles/Bob Marley door de voiture. Uren lang meezingend, meetikkend en meezwaaiend. Onvermoeibaar.
Ik vroeg me af, doe ik dat ook straks. Misschien wel expres. Misschien is het wel heel leuk, je kinderen irriteren met je eigen kutmuziek. Lekker pesten tot ze er helemaal gek van worden. Sadistisch? Nou en!! Worden ze hard van.

Suggesties voor de beste kindertreitersongs graag bij de reacties.

Gezicht

Als je iemand aan de telefoon hebt die je nog nooit hebt gezien, maak je een voorstelling van het gezicht van diegene bij zijn of haar stem. Aangezien ons kind nog niet praat, moet ik uitgaan van bewegingen die hij/zij maakt. Vandaag heb ik me de hele dag een voorstelling proberen te maken van het gezicht van onze telg. Ik bedacht me zo: een plukje blond haar, schattig met bolle wangen, een brede lach, stevige frons en een gemene knipoog. Als je in een gezicht kan omschrijven hoe een baby beweegt, dan zou die van ons er zo uitzien. Eigenlijk word je beeld bepaald door dat eeuwige kind op die gele flacon met die pluk haar op de kop. Ik weet het gewoon niet. Als je de hele dag met een vraag als deze in je hoofd zit, kom je altijd uit op dooddoeners: als het maar gezond is. Er zit niets anders op dan rustig afwachten. Eén troost. Ouders vinden hun eigen kinderen altijd het aller, aller mooist.

Diagonaal

Het blijft een leuk tripje. Om de zoveel weken richting de verloskundige. 'Gaat alles goed? Heb je nog vragen? Mag ik even je arm? Heb je nog pijntjes? 110/60, keurig. Ga maar even liggen.' Het wordt een routine. Iedere keer alles prima. Goede bloeddruk, goede groei, buitengewoon goed ijzer. Een nu....'het' ligt scheef. 'Dus volgende keer even op de andere locatie, maken we een echo om te zien of 'het' niet in een stuit ligt.'
Ik vroeg me ineens af of ik me zorgen moest gaan maken. Stel dat het echt niet goed ligt, wat dan. Een keizersnee? Bevallen in het ziekenhuis? Extra controles? Het ding is dat ik me geen zorgen maak. Ik heb het gevoel dat het prima gaat. Overmoedig misschien? Ik weet het niet. Zo'n baby is enorm onvoorspelbaar. Ik ga er vandaag eens over nadenken. Hoop ik dat ik na mijn werk een antwoord heb.

Jochem Myjer

Jochem over zijn dochter:

'Dit is een doosje met liefde waarvan ik het bestaan nog niet wist.'

Ik vond het mooi.

Bericht van Jet

Ik word altijd gelukkig als ik dit soort briefjes vind zo vroeg in de morgen.

JOOOOOOOOOOOOST,
Ik heb twee issues deze ochtend. De eerste ontdekte ik godzijdank pas na het douchen...een even immens domme als grote spin is wel een heel tragische dood gestorven. Hij is namelijk verdronken in het onwaarschijnlijk kleine plasje water in ons babybadje (THE NERVE!) En natuurlijkerwijs moetiedaartochechtweg *puppy eyes*
Tweede issue. Fruitvliegjes -.- in de prullenbak -.- *puppy eyes*

In goed Nederlands vertaald. Lieverd, wil jij die gore spin uit de badkamer verwijderen en de vuilniszak verschonen.

Op cursus?!*$%@#

Waarschijnlijk is het een van de minst bespreekbare dingen onder aanstaande vaders. De zwangerschapscursus. Het is 'uncool', zweverig en vooral: het MOET! Als man wordt je twee maal naar een zweterig gymlokaal gesleept alwaar je met tegenzin op een te hard matje je vrouw helpt een 'baby' ter wereld te brengen. Voordat je dan in het lokaal bent, worden alle mannen uitgebreid gekeurd door de vrouwen. Die hebben er al een aantal weken opzitten. Ze hebben lief en leed, pijn en zweet, kwaaltjes en scheetjes gedeeld (vrouwen laten scheten als ze oefenen met persen, de viespeuken). Eigenlijk snappen die kerels er niets van. We masseren niet als ze dat wil. We maken geen ontbijt voor je terwijl je dat toch echt nodig hebt. En we snappen al helemaal niet dat je moe bent na een halve dag werken.

Bovenstaande is wat bijna alle boekjes en tijdschriften je doen laten denken als je als kerel vader wordt. Vooral de tijdschriften ja, die zijn erg. WIJ JONGE OUDERS mijn reet. Het is een blad voor vrouwen. Er staat in hoe je je als goede moeder hoort te gedragen. En natuurlijk hoe mannen zijn. Vrouwen kunnen van nature een kont afvegen, mannen moeten daarvoor op cursus. Maar sorry, ik dwaal af. Frustratie na maanden geïndoctrineerd te worden door commerciële onzin. Aan de man valt blijkbaar niets te verdienen. Aan de vrouw des te meer.

Wij, Jet en ik, hebben een supercursus. Negen weken samen woensdag avond naar het gezondheidscentrum in de wijk. Stukje theorie, stukje praktijk. Goede behapbare info waar je wat aan hebt. Samen oefeningen doen zodat je als kerel niet als een halve zool naast dat bed staat met je klamme washand. 'Liefje, wil je nog een...' 'NEEEE opfukken met je washaaaaa...'(een wee) Er komen leuke stellen die zonder zweverig gezeik weten waarom ze een kind krijgen en waarom ze die cursus samen volgen, namelijk: een kind opvoeden doe je met z'n TWEEEN!!!!! Het is een ongelofelijk fijn idee dat je al een gevoel hebt dat je straks aan dat bed een nuttige toevoeging bent aan het geheel. Dat je er echt kunt zijn. Dat je echt kunt helpen. Het is maar een gevoel. Da's waar. Maar da's ook veel waard. Ik heb veel geleerd. Ben je geboeid: Van Buik Tot Baby. En zoek je een boekje waar je als man wel iets aan hebt: Zwangerschapsboek Voor Mannen, door Gerard Janssen (isbn 978-90-79961-02-3). Vind je de tekeningen tof? Ga naar Job, Joris & Marieke.

Geen Vasco maar PHE

Alweer bijna een jaar geleden waren we bij elkaar. We gingen trouwen en mijn ouders hadden een soort pre-huwelijksfeestje georganiseerd bij hun thuis. Hele familie over de vloer, champagne in overvloed, lekker eten. Heerlijk. Van dit soort dagen geniet ik altijd het meest. Wat we wilden hebben? We waren aan het sparen voor een bank. Zo'n mooie uit een designwinkel. Is duur dus een bijdrage was welkom. En die bijdrage kregen we. Thuis alles netjes op 'de spaar' gestort en wachten op meer centjes.
Een maand of 8 later. Jet is zwanger, ons huis staat op z'n kop. We schuiven, poetsen, slopen, bouwen en schilderen. 'Ik heb een schitterend ledikant zien staan bij Maan', zei Jet. Echt heul mooi. Van Piet Hein Eek. Mij reactie zat ergens tussen 'oohhhh geweldig, dat moeten we hebben' en 'aaahhh duuuurrrrrr'. Eerst even verder kijken. Misschien zijn er bij andere winkels wel andere leuke ledikanten te koop. En wat bleek? Alles even stom. Het gaat van nep sloophout tot veel te duur nep design. Ik heb gemerkt dat ik depressief word van het afstruinen van babywinkel na babywinkel. Op zoek naar dat ene wat ze niet hebben. Gewoon een mooi en simpel ledikant zonder gedoe.
Piet Hein's bedje bleef maar hangen. Op een mooie dinsdag in mei hebben we 'de spaar' geplunderd en het meest mooie ledikant evahr aangeschaft. Mede mogelijk gemaakt door de familie. Waarvoor bij deze veel dank.

En hoe gaat het eigenlijk?

Een mooiere tijd had ik me niet kunnen wensen. We zijn natuurlijk al even op weg. Afgelopen zaterdag 33 weken. Het is een periode waarin je heel dicht naar elkaar toegroeit en veel met mensen wil delen. Dat het niet lukt om iedereen die je dierbaar is te zien/spreken en goed op de hoogte te houden is jammer, maar hierbij de oplossing. Een klein blogje met dingen over ons, het kindje en alles eromheen. Ik zal jullie de laatste weken richting de bevalling vertellen over dingen die we al hebben meegemaakt en dingen die we nu meemaken. Veel plezier!

Foto gemaakt door Judith van Daalen. Ze maakt nog meer mooie foto's te zien op haar homepage.