Al weken zit het in mijn hoofd. Mijn ouders worden grootouders. Ik vind het namelijk een raar idee dat ons kindje hetzelfde kijkt naar mijn ouders als ik vroeger naar mijn oma. Paps voetbalt nog en ze doen nog uitgebreid aan wintersport en tennis. Toch zal onze telg ze gewoon zien als opa en oma. Zoals het hoort. Ik zal hem/haar aanleren dat we naar opa&oma gaan.
Ik kom dan heel dichtbij eigen herinneringen aan mijn oma. Ze kwamen boven drijven toen we de adressen voor de geboortekaartjes gingen verzamelen. Oma! Voor diegenen die mijn oma niet kenden. Ze was de liefste en leukste oma die je kon wensen. Met Suske&Wiske onder het enorme dressoir, spritsen uit de crème/gele koektrommel. De kaas op je brood, het vleesje met witlof. De soep. De geur van het bed, de geur van de zolder. De enorm warme knuffel iedere keer als je kwam of weer wegging. Een oma waar je lekker niets kon doen. In de mooie tuin (wat was ze trots) op het gras madeliefjes plukken. Of voor de zoveelste keer lekker ingestopt worden. Ik voelde me op mijn plek daar in dat heerlijke huis.
En tien jaar later? Woont ze samen met mensen net als zij. Een rolstoel en een geheugen dat terug in de tijd gaat. Ik zie haar bijna niet meer. En waarom? Ik weet het niet. Als ik bij haar ben voel ik weer de warmte van toen. Maar dat is misschien meer fysieke herkenning van de persoon die daar zit. Afscheid heb ik genomen toen ze naar haar nieuwe thuis ging. Na het ziekenhuis. Waar ze voor het laatst mijn naam zei. Ze heeft nu geen idee meer wie ik ben. Vind ik dat erg? Ja! Mis ik haar? Heel erg! Waarom ben je niet vaker bij haar? Omdat de echte oma daar al lang niet meer is. Ze is minder dan een schim van wie ze was.
Waarom dan die kaart? Omdat ik hoop dat ze heel even, al is het maar twee seconden, denk aan hoe het was om zo'n lieve oma te zijn.
