Trotse grootouders laten hun licht schijnen

Ouders ontvangen, Tobi kiest.

Wat een geweldig moment, om samen met jullie naar Tobi te kijken, net een paar uur oud.

Tobi doet zijn ding: hij ligt rustig op zijn zij en snurkt af en toe een beetje. (en zo te horen en te zien werken allerlei spierreflexen ook.)

Lieve Joost en Henriëtte, jullie hebben Tobi fantastisch ontvangen. En dan denken we niet alleen aan de kleertjes, het weblog (leuk om te zien hoe zo’n verhaal groeit) en de kamer (mooie kleuren trouwens). Dan doelen we op de sfeer van de afgelopen 9 maanden: rustig, kalm, ontdekkend, doelgericht (die kamer moet klaar, het stofnest moet weg) en nieuwsgierig. Dan bedoelen we ook de naam die jullie gekozen hebben.
Tobi staat voor invloed, familie, verantwoordelijkheid en evenwicht. Zoals jullie Tobi hebben ontvangen en bejegend, zo zal hij de wereld ontvangen en bejegenen. Wat zijn jullie lieve mensen, wat zijn jullie lieve ouders.

Ouders ontvangen, maar Tobi heeft het moment gekozen. 2 oktober 2009. Een hele bijzondere dag omdat het de ‘internationale dag van de geweldloosheid is’. 140 jaar geleden werd Gandhi geboren op 2 oktober, trouwens Sting viert zijn verjaardag ook op 2 oktober.

Ook wij heten Tobi van harte welkom en hopen dat hij, net als zijn vader en zijn moeder, zijn eigen weg zal leren te vinden en te gaan. Graag lopen wij af en toe een stukje mee.

Liefs Jean en Marie-Antoinette.

Tobi geboren 02-10-2009

De kracht van het lichaam

Bij elk 'signaal' van mijn lijf denk ik te voelen dat het zover is. 'Ja, nou, als ik dit voel, dan ben ik toch echt minstens morgen aan het bevallen.'

Het mooie van een zwangerschap is dat ik nou eens een keertje geen controle heb over wat er gebeurt met mezelf, of met het leven dat in mij is gegroeid. Er is geen mooiere les in loslaten en overgeven aan je eigen kracht, de kracht van je lichaam en daar alle vertrouwen in hebben, dan een zwangerschap. Mijn god, ik ben nog niet eens bevallen en ik heb al zoveel meer respect voor al die vrouwen die moeder zijn. Stiekem zijn het allemaal kleine popeye-tjes.

Op naar de bevalling! *flex*! yahoo!

Jet

Oma

Al weken zit het in mijn hoofd. Mijn ouders worden grootouders. Ik vind het namelijk een raar idee dat ons kindje hetzelfde kijkt naar mijn ouders als ik vroeger naar mijn oma. Paps voetbalt nog en ze doen nog uitgebreid aan wintersport en tennis. Toch zal onze telg ze gewoon zien als opa en oma. Zoals het hoort. Ik zal hem/haar aanleren dat we naar opa&oma gaan.

Ik kom dan heel dichtbij eigen herinneringen aan mijn oma. Ze kwamen boven drijven toen we de adressen voor de geboortekaartjes gingen verzamelen. Oma! Voor diegenen die mijn oma niet kenden. Ze was de liefste en leukste oma die je kon wensen. Met Suske&Wiske onder het enorme dressoir, spritsen uit de crème/gele koektrommel. De kaas op je brood, het vleesje met witlof. De soep. De geur van het bed, de geur van de zolder. De enorm warme knuffel iedere keer als je kwam of weer wegging. Een oma waar je lekker niets kon doen. In de mooie tuin (wat was ze trots) op het gras madeliefjes plukken. Of voor de zoveelste keer lekker ingestopt worden. Ik voelde me op mijn plek daar in dat heerlijke huis.

En tien jaar later? Woont ze samen met mensen net als zij. Een rolstoel en een geheugen dat terug in de tijd gaat. Ik zie haar bijna niet meer. En waarom? Ik weet het niet. Als ik bij haar ben voel ik weer de warmte van toen. Maar dat is misschien meer fysieke herkenning van de persoon die daar zit. Afscheid heb ik genomen toen ze naar haar nieuwe thuis ging. Na het ziekenhuis. Waar ze voor het laatst mijn naam zei. Ze heeft nu geen idee meer wie ik ben. Vind ik dat erg? Ja! Mis ik haar? Heel erg! Waarom ben je niet vaker bij haar? Omdat de echte oma daar al lang niet meer is. Ze is minder dan een schim van wie ze was.

Waarom dan die kaart? Omdat ik hoop dat ze heel even, al is het maar twee seconden, denk aan hoe het was om zo'n lieve oma te zijn.

Over ouders

Just one thing missing.. (II)

Just one thing missing..